De Vossejacht is gebaseerd op het verhaal the Fox van Ben Jonson (1572-1632). De hebzucht, gewetenloosheid en honger naar macht zijn van alle tijden Dit gegeven inspireerde Hugo Claus tot een eigentijdse toneelversie. In zijn eigen stijl en taalgebruik heeft Claus de intrige geprojecteerd op onze tijd. De hoofdrol wordt gespeeld door Volpone. Deze omhooggevallen, oversekste rijkaard gedraagt zich als een vos. Altijd op zoek naar prooi, maar eenmaal buitgemaakt is de lol er af en laat hij zijn slachtoffers ontredderd achter. Tegen zijn slimheid is niemand opgewassen. Ondanks de zwartgalligheid die de op voordeel beluste aasgieren aankleeft, zit er ook veel humor in het stuk.
Volpone verveelt zich. Geld en goud zeggen hem niets meer. Zijn geestelijk gehandicapte dochtertje is eigenlijk het enige wezen dat hij met oprechte liefde bejegent. Hij besluit zijn leven wat meer kleur te geven en verzint een 'zure, pestilente grap’. Door te suggereren dat zijn dood nabij is, weet hij op meesterlijke wijze, met behulp van zijn bediende, zijn vijanden zo te manipuleren dat ze er alles aan doen om bij hem in het gevlij en dus in zijn testament te komen. De een onterft zelfs zijn zoon ten gunste van de vos. De ander offert zijn vrouw om aan de laatste wens van de stervende geilaard te voldoen, in de hoop dat de opwinding zijn dood zal verhaasten.
Ondanks het vrijmoedige taalgebruik wordt Claus nooit grof. In plaats van het drieletterige schuttingwoord hanteert hij de poëtische benaming 'een honingpotje dat druipt van het goud'.
Rolverdeling
Volpone: Walter Diele
Mosca: Alfons van Benthem
Corvino: Vincent Koek
Voltore: Marcel Fens
Celia: Moniek Nordkamp
Corbaccio: Frans de Vette
Nana: Heleen van Benthem
Bonario: Guido Pegt
Caterina: Vera Vrolijk
Prinses Marina: Marja van Benthem
Sergeant Felice: Paul Knoester
Notaris: Irene van Dijk
Kamenier: Wilma van Dorp
Regie
Hans Schipaanboord
Regie Assistentie
Ingrid Janssen
Décor
Frans de Vette